فصل اول: شرح حال زندگانی پایه گذار مسلک وهابیت

محمد بن عبدالوهاب نجدی، پایه گذار وهابیت درسال 1115 قمری در شهر عُیَینه در نجد به دنیا آمد. فقه حبلی را نزد پدرش فرا گرفت. از جوانی بسیاری از اعمال مذهبی مردم نجد و بصره  و توسل مردم به پیامبر در مدینه را زشت می شمرد. با پدرش اختلاف عقیده داشت و به سختی با مردم نجد منازعه می کرد. با نشر عقایدش (بعد از فوت پدرش) پیروانی در حریمله یافت. توسط حاکم عیینه و به دستور امیر احسا اخراج شد ولی امیر درعیه، محمد بن مسعود (جد آل سعود) او را گرامی داشت.

حمله به مسلمانان، قبائل و شهرهای نجد به جرم موافقت نکردن با عقایدش و به غنیمت گرفتن  و غارت اموال آنها به ثروت درعیه انجامید. او با مسلمانانی که از عقایدش پیروی نمی کردند، معامله کافر حربی می کرد! جنگهایی در خارج نجد: یمن، حجاز، سوریه و عراق  و غارت آن شهر ها بر همین اساس بوده.

 در سال 1206 مُرد ولی روش او باقی ماند. کشتار سخت و غارت امیر سعود وهابی در سال 1216 در کربلایی که آن زمان در اوج شهرت و عظمت بود، نمونه ای از ادامه این روش است.

در توحید شیخ محمد و پیروانش به پیروی از ظاهر پاره ای آیات و احادیث برای ذات باری تعالی اثبات جهت می شد و او دارای اعضا و جوارح دانسته می شد! وهابیان به فرود آمدن خدا به آسمان اول (دنیا) اعتقاد دارند... .

نخستین مخالفان وی، پدر و برادرش بودند که هر دو از بزرگان حنبلی هستند. برادرش نخستین کتاب را در ردّ وی نوشت.

 شیخ محمد آورنده عقاید وهابیت نیست. او آنها را از محمد بن تیمیه و شاگردش ابن قیم (قرن هفت و هشت) وام گرفته که در آن سالها این عقاید طرفداری نیافته بودند. کتبی در نقد عقاید ابن تیمیه نوشته شد و حتی تفسیق و تکفیر شد و عملش بدعت نام گرفت.

غائله ای که با مرگ ابن تیمیه در سال 728 پایان یافته بود، توسط فرزند عبدالوهاب و به حمایت آل سعود (برای تحکیم حکومتش در نجد) شروع شد و ادامه یافت تا جایی که با سازش با بریتانیا و فروپاشی امپراتوری عثمانی،آنها حاکم مکه و مدینه شدند و ... .

ادامه دارد...