صبح چهار شنبه هجدهم مرداد ماهِ سال 1385:

(دو روز قبل از پرواز براي يه مسافر شدن)(قسمت سوم)

 زودي فهميدم كه هم اتاقي منه! ناصر پولادي. البته از اون به بعد:حاج ناصر پولادي! مسئول بسيج دانشجويي دانشگاه كشاورزي ساري. دانشجوي گياه پزشكي. بچه قائمشهر. طرف 16 متري و عدالت و مسجد شهيد مطهري. ناصر سال 66 به دنيا اومده بود! چهره اش كه نشون نمي داد! به هر سال هم سن و سال و هم كدي خودم بود! ناصر يه مشكل بزرگ داشت كه اينجا نمي نويسم چي بود! زودي بغل دستي اش رو معرفي كرد: ايمان عنايتي،اونم بچه قائمشهر. نزديكاي خونه حاج ناصر. چهره اش خيلي كوچك نشون مي داد. فكر مي كردم هشتاد و چهاريه ولي فارغ التحصيل شده بود! سال آخر اسمش براي عمره دراومده بود. كارداني برق رو گرفته بود و يه سه سالي از من بزرگتر بود.(متولد۱۳۶۳) امتحان كارداني به كارشناسي رو داده و منتظر نتيجه بود. بچه هاي خوبي بودند. خدا را شكر كردم كه هم اتاقي هاي خوبي نصيبم شده اند. دوست خوب و هم اتاقي خوب بهترين نعمتند. به وي‍‍ژه تو سفر. همراه و رفيق خوب هيچ جايگزيني ندارد. جدا ازاين كه در اسلام از تنها سفر كردن نهي شده ايم، به انتخاب دوست و همراه خوب هم تاكيد شده. احاديثش رو ... يادم نيست! فرض كنيد:بحارالانوار جلد سي سومم!