شب پنج شنبه، پنجم مرداد ماهِ سال 1385:(پانزده روز قبل از پرواز براي يه مسافر شدن) اومده بودم مازندران. خونه مون:شيرگاه،شهر پلها. يكي دو روز آخر اردوي جهادي سوسنگرد(خاكيان افلاكي) رو با اجازه مسئول اردو:آقاي جعفريان(كد بالاييِ حقوق دانشگاه امام صادق) جيم زديم. اومده بوديم خونه براي استراحت و ديدار با خانواده! تابستون هم مثل ايام عادي دانشگاه و طول ترم شده! دو يا سه هفته خونه نيستيم و دو روز خونه ايم و دوباره برنامه بعدي! بعد امتحانات رفتم سوسنگرد و الان دوباره بايد برم تهران، دانشگاه خودمون براي دوره مهدويت! اسم دوره موعود آسماني است و ما سطح اولشيم: مهدويت و تمدن جهاني اسلام. دوره هاي مهدويت و يهود شناسي و غرب شناسي و از اين جور دوره هاي آموزشي دانشگاه امام صادق(ع) هميشه جذاب بوده است.

اولين شبي كه خونه بودم؛ مثل بيشتر مازندراني ها بعد از اخبار بيست و سي شبكه دو،اخبار بيست و چهل و پنج دقيقه استاني (شبكه طبرستان،سيماي مركز مازندران) رو نگاه مي كردم. يه گزارش عجيب و غريب و مظلومانه پخش كرد. دلم رو كباب كرد. سوختم. گزارشي از يه معلم. يه معلم مهربان. دلسوز و فداكار. معلمي كه شاگرداش رو خيلي دوست داره. معلمي كه ... .

گزارش ناراحت كننده اي بود. يه معلم كه به استقبال شاگرد قهرمان المپادي اش رفته بود، تصادف مي كنه و بعد از چند روز كما به رحمت خدا مي ره. انا لله و انا اليه راجعون. گلچين روزگار خوبي ها رو هم انتخاب مي كنه. گل باصفايي از بوستان هميشه سبز مازندران كم شد.

شايد بپرسين كه من چرا اينا رو نوشتم؟ اون معلم كه تلويزيون اسمي ازش نبرد، مدير مركز استعدادهاي درخشان بابل، كارشناس عمران،حسن بهاور، مدير كاروان عمره دانشجويي ما بود! خدايش رحمت كناد! يادم مي آد گفته بود: «ممكنه من با شما نباشم...» ولي هيچ كي جدي نگرفت! فكر مي كردم چي بر سر كاروان ما مي آد؟...