صبح جمعه، سي ام تير ماهِ سال 1385:(سه هفته قبل از پرواز براي يه مسافر شدن) ديشب تا صبح بيدار بودم. پاي كامپيوتر تو اردوي جهاد علمي فرهنگي دشت آزادگان(خاكيان افلاكي). البته مي شد كارم رو زودتر تموم كنم ولي ترجيح مي دادم تا خود صبح بيدار بمونم و كارم رو كش بدم! ساعت نه صبح، هنوز چند ساعتي از خوابيدنم نگذشته بود كه آقا سجاد گل(فاميلي اش گل نيست،مهدي زاده است؛كد بالاييِ (80)مديريت دانشگاه امام صادق (ع)) من رو از خواب بيدار كرد و گفت كه بابات تلفن زده! (ما فقرا كه موبايل نداريم، شماره بچه ها رو داده بوديم تا خانواده با ما در ارتباط باشند و اخبار فوري را به ما بگن.) با بابام كه صحبت مي كردم، مي گفت:« مدير كاروانتون تصادف كرده، تو جلسه هم نيومده، بد جوري حالش خرابه، الان هم بيمارستانه، براش دعا كن! همه كارات روبراهه. فيشها رو گرفتيم و مراحل اداري كارت هم رو به اتمامه.»

شك عجيبي بود! اول صبح و يه خبر بد! شانس كه نداريم! يه بار خواستيم بريم حج؛ بيست روز قبل سفر،بايد مديرمون يه جورش بشه! احتمالا اگه خوب بشه به سفر ما نمي رسه! نكنه سفر ما لغو بشه؟! نه! خدا نكنه! احتمالا يه مدير جايگزين مي كنن! آدم به خوبي و با تجربگي اون كه نمي تونن پيدا كنن! مي تونن؟ اي بخشكي شانس! خدايا خودت كارها رو درست كن!