شرمنده، زیباترین عبارتیه که بکارش می برم تا از شرمندگی تون در بیام! تقریبا ۱۰ روز وبلاگ آپ نشد. البته بهتون گفته بودم تا مهر آپ نمی شه!  به هر حال من به این خاطر شرمنده ام که بعد از این مدت باز هم نتونستم مطلب جدید بنویسم که در راستای اهداف وبلاگم باشه. خب، شما بزرگوارین. ملت بزرگوار ایران شمائید! فقط یه توضیح بدم که مطالب چند لاگ آینده کاملا تایپ شده و آماده است ولی بعضی عوامل دست به دست هم داد تا "نشه".  ۲۱ واحد درسی برای یک ترم تو دانشگاه امام صادق(که تا ۲۴ تاش چیز طبیعیه!) وقتی با همکاری با بخش های مختلف دانشجویی دانشگاه همراه باشه( از مرکز مهدویت بگیر تا بسیج و اردوهای جهادی خاکیان افلاکی و ...) بعلاوه  چیز هایی که نمی شه گفت، کارش خودش رو کرد تا ما "تنونیم". البته نوشتن همین مطلب نماد بارزی از "می شود می توانیم" است! مشکلات اصلی رو نمی گم تا نگین از خودش داره رفع تکلیف می کنه!(این شیوه غیر مستقیم تعریف ازخوده!)

دو نکته رو بگم و رفع زحمت کنم:

۱- ماه رمضان فرصت مناسبی برای مسافرته. برای یه مسافر شدن. فرار از روزه؟ عجب حرفهایی می زنین! نه! تو این دوره زمونه مردم ما که نمی تونن از این جور مسافرتها برن! با تلفن مسافرت کنین!همانطوری که تو حدیث من درآوردی می خونیم: صلوا ارحامکم ولو اتصالا هاتفیا=حتی با یه تلفن...(اصل حدیث:صلوا ارحامکم ولو بالسلام= حتی با یه سلام!)

۲- به رسم برنامه های تلویزیونی در پایان از همه تشکر  می کنیم. اولا از اونایی که سر زدن یه تشکر معمولی می کنم!( تعریف از خودش= بازدید روز پنجشنبه بيست و سوم شهريور که آخرین لاگ من تو اون روز پست شد؛ رو به ۱۸۰ تا رسوندین و رکورد زدین!) دوما از اونایی که کامنت زدین یه تشکر با یه خرده پیاز داغ بیشتر! سوما از دوستانی که حضورا یا با کامنتاشون انتقاد کردن و نقد داشتن و پیشنهاد دادن صمیمانه ترین و بهترین تشکرات رو می کنم. باز هم نقد کنین و انتقاد و پیشنهاد. به مرور می بینین که وبلاگ مطابق سلیقه شما شده!